خواهند برد . و بعد از همه ى اينها از سنّتهاى گذشته نام برده شده است و يادآورى كه اين قرآن موجب پند است و هدايت و همين روش قرآن است كه با يك مبنا و اساس مختصر بوسيله ى سياق و اسلوب مخصوص معانى زياد را ميفهماند كه بدل بزرگان از علماء و نويسندگان هم خطور نكرده است ، پس مىگوئيم به اين آيات خدا ما را بسنن ملل ارشاد كرده است كه از آن علوم خاصّ بسنن تدوين كنيم و از آن استفاده نمائيم . « هذا بَيانٌ لِلنَّاسِ » 138 مجمع : حسن و قتاده گفته‌اند : يعنى اين قرآن وسيله ى هدايت است . ابن اسحاق گفته است : يعنى اين سنّتها و گذشته ها وسيله ى راهنمائى است . « وَهُدىً » 138 مجمع : علىّ بن عيسى گفته است فرق بيان با هدى آنست كه : بيان بمعنى توضيح است براى ديگرى تا بفهمد هر چه باشد امّا هدى توضيح و راهنمائى حقّ است از باطل و راه صواب از گمراهى . « للمتّقين » 138 ابو الفتوح : اگرچه قرآن براى هدايت همگان است امّا تخصيص متّقين براى آن است كه آنها مىتوانند استفاده كنند و ديگران آن را رها كرده‌اند . « وَلا تَهِنُوا وَلا تَحْزَنُوا » 139 مجمع : در جنگ با دشمن سستى نكنيد و اندوهناك نباشيد كه مسلمين كشته شدند و اموالتان تلف شد و بعضى گفته‌اند : يعنى بواسطه ى زخمها ضعيف و ناتوان نباشيد و نيز گفته‌اند : بواسطه ى شكست سست و ناتوان نباشيد و چون غنيمت نرسيده اندوهناك نباشيد . طبرى از ابن جريج نقل است : يعنى در كار دشمن ضعيف نباشيد و اندوه ناك نشويد . ابو الفتوح نوشته است : يك بار شما را باشد و يك بار بر شما ، فتح و ظفر به رحمت و توفيق خدا باشد و آنكه بر شما باشد از تخاذل و تواكل و تثاقل شما بود تا